Stem voor bekommernis

on

Waar zijn we beland wanneer 20% van de linkse kiezers haar linkse overtuigingen inruilt om de PVV een hak te kunnen zetten? Er zijn politici waar men cynisch van wordt, maar duidelijk ook kiezers waar je cynisch van kan worden.

Laten we eerlijk zijn, de VVD is één van de partijen die uitblinkt in cynisme opwekkende politiek. VVD stemmen is het laatste dat gaat werken tegen kiezers die ‘het zat zijn’. Die blijven het zat om te zien dat zij verliezen. Als een grote PVV het probleem is moet je de voedingsbodem voor die grote PVV weghalen. De VVD probeert als ‘law and order‘-partij van hetzelfde bord te eten als de PVV. Denk aan Halbe Zijlstra’s uitspraken over vluchtelingen en Zwarte Piet. Die voedingsbodem voeden ze zelf voor eigen gewin. En op de VVD stemmen zal niet helpen ze daar vanaf te brengen.

Wrok ligt op vloer wanneer je verliest en je ziet hoe anderen iets krijgen toegeschoven. Het is iets van alle tijden. De PVV is de partij die nu in Nederland het beste die wrok voedt. Het verhaal waarom PVV-kiezers verliezen kent moslims en vluchtelingen als snodaards.

Om de voedingsbodem te bestrijden moet de kiezer van de PVV gaan voelen dat wat zij gevoed krijgen niet klopt. Wat is daar voor nodig? Ten eerste moet er een eind komen aan het verliezen. Ten tweede moet het beeld dat zij via media en social media krijgen dat ze andere groepen iets krijgen toegeschoven – ten koste van hen – teruggedrongen worden. Dat noem ik maar even wrokbeelden. Die horen niet meer te kloppen in de beleving van de kiezer. Maar het tweede kan onmogelijk zonder het eerste.

Even over wrokbeelden: Er zijn wrokbeelden die totale onzin zijn. Er zijn wrokbeelden die puur suggestie zijn. Veel van die beelden zijn overgoten met een saus van racisme en moslimhaat. Veel Nederlanders zijn vatbaar voor racisme en moslimhaat. Die vatbaarheid is een levend fossiel dat we uit de Verlichting en het kolonialisme hebben overgehouden.

Goed, terug naar het stoppen van het verliezen. Dat kan maar op één manier. Het keren van het participatiebeleid. Dit beleid heeft de bekommernis van de overheid met het welzijn van de burger schaarser gemaakt. Dat voelen vooral mensen die zelf niet de middelen hebben om bekommernis elders vandaan te halen. Zij zien waar wel nog bekommernis naartoe gaat. Dat voelen de buurten die juist bekommernis nodig hebben. Daar wordt het ieder voor zich. Dat voelen mensen die meer bekommernis nodig hebben om uit de kommer en kwel te komen. Zij komen er nu niet meer uit.

Waar schaarste is neemt de concurrentie toe. Daar neemt het vertrouwen af. Daar is ruimte voor cynisme en wrok. Daar is de voedingsbodem van de PVV. De conclusie daarvan kan zijn dat er voor nabuurschap, voor solidariteit en vertrouwen in de politiek een basis van bekommernis moet zijn van de overheid met de samenleving. Aan die basis is niet gewerkt de afgelopen 15 jaar, die basis is zelfs afgebroken.

Om de PVV dus haar voedingsbodem te ontnemen moet die basis van bekommernis weer terugkomen. En nee, dat is geen simpele oplossing. Dat betekent een actief betrokken overheid die investeert in samenleven en het bij elkaar brengen van burgers. Dan worden al die rechtse sprookjes namelijk ook in de ogen van de PVV-kiezers sprookjes. Wat trouwens niet wil zeggen dat racisme en moslimhaat daarmee uitgebannen zijn. Dat uitbannen is een verhaal op zich.

Het principe achter een overheid die zich bekommert om al haar burgers is dat wij als burgers de overheid organiseren om zich over ons te bekommeren. Dat is namelijk voor een land een praktische manier om bekommernis solidair te organiseren.

Stem dus 15 maart op een partij die de basis van bekommernis herstelt. Dat gaat de PVV een hak zetten. Dat gaat de burger weer vertrouwen geven in de politiek, in hoe zij met minderheden en vluchtelingen om gaat. Dat gaat van Nederland weer een liefdevol land maken voor iedereen die hier woont en een toevlucht zoekt.

 

 

Advertenties